Κάθησε αναπαυτικά στην πράσσινη πολυθρόνα του γραφείου της.Έψαξε στην μολυβοθήκη την αγαπημένη της πένα, πήρε και 2-3 λευκές κόλλες χαρτί κι άρχισε να ταξιδεύει με τις λέξεις...

"Σήμερα θα γράψω για τα θαύματα...Όχι για τον άρρωστο που βρήκε την υγειά του.Τον τυφλό που είδε και τον κουφό που άκουσε.Όχι!Θα γράψω για τα θαύματα που έρχονται ξαφνικά μέσα στη νύχτα.Εκεί που δεν τα περιμένεις, γιατί -να πάρει- δεν θυμάμαι να έκανα τέτοια ευχή στο τελευταίο αστέρι που είδα να πέφτει.Έτσι, ίσως και να το δικαιολογούσα!!!

Ούτε θυμάμαι να με πλησίασε καμιά Νεράιδα με μαγικό ραβδάκι.Και το τελευταίο λυχνάρι που έπιασα στα χέρια μου, ήταν πριν πολλά, πολλά χρόνια σ' ένα ταξίδι στην Αίγυπτο.Χαλασμένο ήταν τελικά, γιατί όσο και να το έτριβα, το Τζίνι δεν έλεγε να ξεμυτίσει από εκεί μέσα!

Ουφ!Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ, τί μπορεί να έκανα και κέρδισα αυτό το δώρο!Μήπως έστειλα εκείνο το γραμματάκι που λέγαμε στο σύμπαν τηλεπαθητικά;Πιάνει κι έτσι;Όχι μωρέ!Κάτι άλλο θα έγινε που δεν έχει τελικά και καμιά σημασία.Αυτό που είναι σημαντικό, είναι ότι είμαι εδώ ξύπνια να ζω το όνειρο!Ένα όνειρο βγαλμένο από τα παραμύθια.Όπως τότε που η μικρή Αλίκη, έπεσε μέσα στην τρύπα και βρέθηκε στην Χώρα των Θαυμάτων.Πού είναι άραγε το παλιοκόριτσο να μου πει τί να κάνω, γιατί τα έχω χάσει εδώ πέρα μόνη!Σίγουρα με κανέναν Βαλέ Καρδιά θα περνάει την ώρα της!

Tί έλεγα;Α, ναι...Τα μικρά, καθημερινά θαύματα είναι αυτά που δίνουν αξία στην μονότονη ζωή μας.Οι μικρές χαρές που αστράφτουν ξαφνικά σαν πυροτεχνήματα και φωτίζουν τα σκοτάδια που έχουμε όλοι μέσα μας!Μ' έναν καλό οδηγό, δεν θα χάσεις το δρόμο...Αρκεί να τον εμπιστεύεσαι και να ακολουθείς τα βήματά του...Κι αν τον χάσεις κάποια στιγμή, θα σου αφήσει σημάδια να βρίσκεις τη σωστή πορεία.Είναι έμπειρος!Μη δειλιάσεις, ακολούθα τον...

Κι όταν νομίσεις πως έφτασες στον προορισμό σου, κάτσε, πάρε μια βαθιά αναπνοή και κοίτα πίσω σου για τελευταία φορά.Έτσι, για το γαμώτο!Για να δεις, τί κατάφερες να προσπεράσεις!Και μετά, μόνο μπροστά...Πάντα μπροστά και με ψηλά το κεφάλι να προχωράς.Μην φοβάσαι να κοιτάς τον ήλιο κατάματα κι ας λατρεύεις το φεγγάρι...Χαμογέλα μου λιγάκι, έτσι για λίγο να χαρώ..."

Κι εκείνη την ώρα, άκουσε στ΄αυτιά της αυτό...



"Όχι, δεν μπορεί να είναι ψευδαίσθηση...", σκέφτηκε κι άφησε την πένα να πέσει στο γεμάτο μελάνι χαρτί!Δεν έγραφε τόση ώρα...απλά μουντζούρωνε τις άσπρες κόλλες!






-Πάμε παραλία;
-Για βραδινό μπάνιο;
-Για να τραγουδήσουμε.
-Δεν ξέρω να τραγουδάω, θα μου μάθεις;
-Θα σου μάθω να τραγουδάς με την καρδιά.
-Πώς γίνεται αυτό;Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ μου.
-Είναι τόσο απλό...Έλα, ακολούθησε τα βήματά μου.Δεν έχει πολύ φως, μας ξέχασε και το φεγγάρι απόψε.Πρόσεχε μη μου χτυπήσεις...
-Πήγαινε μπροστά κι εγώ ακολουθώ.
                ...................................................................

-Α, είναι πολύ όμορφα εδώ που μ' έφερες!
-Κάθησε στην άμμο.Εδώ κοντά μου να σε βλέπω.
-Πόσο απέραντος είναι ο ουρανός, όταν τον κοιτάς τη νύχτα!!!
-Άσε το βλέμμα σου ελεύθερο να ταξιδεύει και τον πρώτο ήχο που θ' ακούσεις, προσπάθησε να τον μιμηθείς!
-Ακούω τα τζιτζίκια...Τα φοβάμαι τα τζιτζίκια...
-Σσσςςς...Άκου καλύτερα.Έλα πιο κοντά.Ακούμπησε το κεφάλι σου στο στήθος μου...Πάρε μια αναπνοή...
-Παμ, παμ.....Παμ, παμ...Παμ, παμ...
-Αυτό είναι, έπιασες τον ρυθμό μου και τώρα άκου τη μελωδία που σου παίζω και τραγούδα...




Στο Κιλκίς έχουμε παζάρι κάθε Σάββατο, βρέξει, χιονίσει!Από τότε που με θυμάμαι, τα Σάββατα ήταν η μέρα για τα ψώνια.Σούπερ μάρκετ και λαϊκή η βόλτα της μέρας!Μικρότερη, η μαμά μου με έπαιρνε μαζί της και είχε πλάκα που διαλέγαμε τα φρούτα και τα λαχανικά μαζί.Κρατούσα και το καρότσι θυμάμαι άδειο και πήγαινα συνάμενη κουνάμενη, γιατί όταν γέμιζε, μου ήταν σχεδόν αδύνατον.

Τα χρόνια πέρασαν κι από τότε δεν ξαναείδα το παζάρι.Και τώρα πολύ σπάνια θα με δεις να πηγαίνω.Αφού συνεχίζει και πηγαίνει η μανούλα, γιατί να κάνουμε 2 δρομολόγια;Άσε που είμαι άχρηστη στο να διαλέγω τη σωστή ντομάτα και μελιτζάνα!Γι' αυτή τη δουλειά οι μαμάδες είναι καθηγήτριες κι έχουν και πολλά μεταπτυχιακά στην πλάτη τους!Μάλλον, αν γίνω ποτέ κι εγώ μαμά, θα μου έρθει επιφοίτηση και θα γίνω κι εγώ η καλύτερη!


Τέλοσπάντων, έχουμε καιρό μέχρι τότε.Που λέτε, τα καλοκαίρια που έρχεται η θεία από τη Σουηδία, το πρόγραμμα αλλάζει.Θα πάμε που θα πάμε στην άλλη θεία στο χωριό για κανά καφεδάκι μια φορά τη βδομάδα, γιατί να μην πάμε την Τετάρτη που έχει παζάρι στο χωριό;Μ' έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Δεν με ενοχλεί που με ξυπνάνε νωρίς κι ας μην έχω κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ, ούτε φυσικά τα ψώνια και το κουβάλημά τους.Άλλο είναι αυτό που με πειράζει αφάνταστα.Πηγαίνεις στη λαϊκή στην πόλη, συναντάς 4-5 γνωστούς!Πηγαίνεις και στου χωριού και νιώθεις νύφη που στέκεται να την χαιρετήσει όλος ο κόσμος!!!Από που ξεφυτρώνουν όλες εκείνες οι άγνωστες και παράξενες θείτσες, ένας Θεός ξέρει μόνο!Μάλλον θα έχουν φωλιά κάπου εκεί κοντά!Φιλάνε, τσιμπάνε, λες και πηγαίνω ακόμα στο δημοτικό και οι περισσότερες κάνουν άχαρες και αδιάκριτες ερωτήσεις, γκρρρρ...

Ζυγαριά έχουν στα μάτια τους εντωμεταξύ;Όλο για τα κιλά θα με ρωτήσουν, θα κάνουν πως δεν με γνώρισαν στην αρχή, γιατί προφανώς από σκαντζόχοιρος έχω γίνει φώκια και θα ρωτήσουν 38274832490 φορές, αν είμαι ελεύθερη και γιατί τόλμησα και δεν έχω κάνει ακόμα παιδί.


Αχ, θυμάμαι το πιο ωραίο παζάρι που είδα ποτέ μου, στην Ταϋλάνδη στην πλωτή αγορά.Ανεβαίνεις στις μακριές βάρκες τους και σταματάς όπου θες, δίπλα στις άλλες βαρκούλες που είναι γεμάτες με λαχανικά και κάτι παράξενα φρούτα.Ψωνίζεις, κάνεις και τη βαρκάδα σου σαν να είσαι στην Βενετία.Άλλη φάση και πολύ όμορφη εμπειρία!

Πίσω στα δικά μας!!!Μαρτύριο σας λέω το παζάρι στο χωριό και αναγκαίο κακό.Τί να κάνω όμως που έχω αδυναμία στις θείες μου και τις κάνω τα χατήρια;Καλοκαίρι είναι θα περάσει!Θα κάνω πως δεν τις βλέπω τις άλλες ή θα μιλάω στο κινητό.Το νου σας λοιπόν, αν χτυπήσει το τηλέφωνό σας κατά τις 9 το πρωί τις Τετάρτες!!!Ένας σκαντζόχοιρος θα ζητά απεγνωσμένα βοήθεια!!! :-)





Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.
Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.

Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!
Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε
παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια...

Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,
του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.
Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει
η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα!

Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι· δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου.

K. Γ. Καρυωτάκης

Πόσο όμορφα αυτά τα ταξίδια πίσω στο χρόνο!Πόσο παράξενο να ξαναζείς, να ξαναβλέπεις, να ξανανιώθεις όλα εκείνα τα αθώα συναισθήματα.Μα ήμουν όντως εγώ η ίδια που τα έζησε;Δυο μικρά παιδιά διέκρινα κι έναν πρώτο, μεγάλο έρωτα σαν ήρωες μυθιστορήματος!Ωραίες σκέψεις ετών 17...Ναι, περνάει ο καιρός κι αφήνει σημάδια.Χαίρομαι που εντελώς τυχαία βρήκα κάποια από αυτά ανεξίτηλα πάνω σε παλιές κόλλες χαρτιού.Ευτυχισμένη που δεν είχαμε το ίντερνετ στη ζωή μας, γιατί καμιά οθόνη δεν θα μου έδινε τόση γλύκα, έτσι απλά όπως αυτή που αφήνει το μπλε μελάνι στις κιτρινισμένες σελίδες!