ohohohohoh
(gregorian chants) 

the bell tolls 
the black plague has struck
and diseased eyes roll upwards
as if knowing which direction their souls will travel
(bring out your dead)
a woman in black cries
as the deathly procession passes by
and monks moan en masse

ohohohohohoh
(gregorian chants)

the yet clean peasant pounds upon the castle door
for it is safer inside the walls
their knocking pounds a dull tone across the quiet, deserted courtyard
the bodies of unfortunates bloat in the hot sun outside the castle walls
and ones ignorant of all facts plunder the diseased corpses for remaining riches.
(bring out your dead)
and the bell tolls on

a man walks around the castle walls on the outside
the light from his lamp dancing shadows as he moves
he tends the sick
gives comfort to all he can for dying woman and crying man
but he feels it most for the children
(unclean)
tears glisten on his cheek
did man ever deserve this death?
and not all will die, just the poor 
for the rich are inside the castle walls
and he knows he could be with them
and they laugh at this fool of a man 
through the stone fortress windows
and the bell tolls on

(unclean)
and many deaths and many days later
many tears have been cry cried but in vain 
for tears can never erase the pain of death
only time has that talent
his hands are now blistered but this man walks on
the only element of sanity that the people look to him for answers and he answers all
and the bell tolls on inside the castle wall
(bring out your dead)

the dead are now buried and the plague is at its end
life for the people flowers again
they breathe fresh air like they did once before
and there is not a sound from beyond the castle walls
the bell has stopped
and only silence is heard
and the peasants outside wonder what happened within
in their bones they feel something is wrong
the bell has been silent much too long
for many days not one soul has stirred from the stone fortress where the rich people live
no one came and no one went
fear can do many strange things
and even though water ran low
their mouths burnt and bellys caked dry
not one person put a foot outside
no one had that much courage
for they feared the peasants and their world outside
so they played it safe and didn't move
but one by one perished and died




-------------------------------------------------------


Ο μπλογκερ απο χθες τα 'παιξε...Εμφανιστηκε η αναρτηση που εκανα χθες βραδυ με αλλη ημερομηνια και χωρις το κειμενο που εγραψα και την συνοδευε.Τωρα ξαναγραφω περιπου οπως τα θυμαμαι και χωρις τονους οπως βλεπετε.Μαλλον η πανουκλα του επεσε βαρια.Κι ομως, αν την διαβασετε προσεκτικα, θα δειτε ποσο τωρινη ειναι...

Ζουμε μερες πανουκλας κι ας μην αρρωσταινουμε.Οι φτωχοι γινονται φτωχοτεροι κι οι πλουσιοι δυνατοτεροι.Κανεις τους δεν ανοιγει τις πορτες του "καστρου" να βοηθησει αυτους που υποφερουν απο την εξω πλευρα.Δεν ξερουν ομως οτι η σειρα τους πλησιαζει...

Οτι καποια στιγμη θα αλλαξει η κατασταση κι οι αδυνατοι, οσοι μεινουν απο δαυτους, θα ορθοποδησουν και θα ξαναδουν τον ηλιο με ματια καθαρα...Οι "κρυμμενοι" και οι "τωρα βολεμενοι", τοτε απλα θα χαθουν  η θα βγουν εξω να τους αντιμετωπισουν?

Εδω θα ειμαστε...

ΥΓ.Το βραδυ τα ειχα γραψει καλυτερα...Ελπιζω να καταλαβατε περιπου τι ηθελα να πω!!!

Πέμπτη σήμερα, μέρα διασκευών.Κάθεστε αναπαυτικά?Ξεκινάμε...

Διάλεξα κάτι χαλαρό και κλασσικό, τo "My way" του Sinatra.Ένα τραγούδι που έχει τη φήμη του πιο διασκευασμένου όλων των εποχών κι αν με ρωτάτε, δεν ξέρω αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά δεν με απασχολεί κιόλας! :-)

Το έχετε ακούσει άπειρες φορές από τον Σινάτρα, οπότε εδώ δεν θα το δείτε σήμερα, αλλά θα ακούσετε το πρωτότυπο, στο οποίο βασίστηκε ο Paul Anka που το διασκεύασε με αγγλικό στίχο.


Για την ιστορία του κομματιού λοιπόν, ο Paul Anka αφού άκουσε το γαλλικό τραγούδι, κάθησε να γράψει τους στίχους σκεπτόμενος τον Φρανκ.Πώς μιλάει και τί θα έλεγε, αν βρισκόταν στη θέση αυτού του άντρα που πεθαίνει και κάνει τον απολογισμό της ζωής του...Το αποτέλεσμα ήταν να γεννηθεί αυτό το κλασσικότατο κομμάτι και να κάνει τον Σινάτρα αθάνατο...

Κι ακριβώς επειδή το ξέρουμε και από τον Έλβις και από τον Robbie Williams, τον οποίο αγαπάμε και το ξέσκισε στο Royal Albert Hall, προτιμώ να σας βάλω να τον ακούσετε στην ισπανο-αγγλική έκδοση που έκανε για τις ανάγκες της παιδικής ταινίας "Happy Feet"..Μόνο στο τέλος καταλαβαίνεις λίγο ότι είναι ο Robbie...Απλά απολαυστικός...


Και για το τέλος σας αφήνω με κάτι πολύ αγαπημένο...Εμένα η πανκ μουσική δεν μου άρεσε ποτέ και μάλλον δεν πρόκειται να μου αρέσει και από 'δω και πέρα :-))) Αλλά αυτή η διασκευή είναι Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Η!!!Είναι τόσο, μα τόσο διαφορετική που μου φτιάχνει τη διάθεση, με κάνει να θέλω να χορέψω και να χτυπήσω τα πόδια στο πάτωμα και γενικά να προκαλέσω το χάος που σίγουρα δεν φανταζόταν ο Anka, όταν το έγραφε!


And now the end is near
And so I face the final curtain
My friend I'll say it clear
I'll state my case of which I'm certain

I've lived a life that's full
I traveled each and every highway
And more, much more than this
I did it my way

Regrets I've had a few
But then again too few to mention
I did what I had to do
And saw it through without exemption

I planned each charted course
Each careful step along the byway
And more, much more than this
I did it my way

Yes there were times I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all when there was doubt
I ate it up and spit it out, I faced it all
And I stood tall and did it my way

I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now as tears subside
I find it all so amusing

To think I did all that
And may I say not in a shy way
Oh no, oh no, not me
I did it my way

For what is a man what has he got
If not himself then he has not
To say the things he truly feels
And not the words of one who kneels
The record shows I took the blows
And did it my way

Yes it was my way
Σήμερα ο Εβιλάκος μας (που μεταξύ μας κάθολου κακός δεν είναι, αλλά αφήστε τον έτσι να νομίζει :-)) με το σχόλιό του στην προηγούμενή μου ανάρτηση, μου θύμισε μια συναυλία που είχα πάει των Στέρεο Νόβα.Την είχα ξεχάσει...

Μαζί με αυτό όμως θυμήθηκα ένα άλλο αγαπημένο συγκρότημα της εποχής που πραγματικά είχα χρόνια να ακούσω.Δύο άλμπουμ νομίζω βγάλανε μόνο, τα οποία κι έχω.Οι "Στρογγυλό Κίτρινο" των οποίων τα φωνητικά (δυστυχώς ή ευτυχώς) έμοιαζαν πολύ με τις "Τρύπες".Κι εγώ, πριν τους μάθω, νόμισα πως ο Αγγελάκας έκανε καινούριο συγκρότημα.

Δεν θα ξεχάσω ένα απόγευμα που ήρθε στο γραφείο που δούλευα τότε, ο πρώην μαθηματικός μου, τον οποίο συμπαθούσα πολύ για να πάρει ένα αεροπορικό εισιτήριο.Άκουγα το συγκεκριμένο συγκρότημα εκείνη την ώρα και με ρώτησε αν ήταν το καινούριο τραγούδι του Αγγελάκα.Γέλασα και του είπα πως δεν είναι και δεν με πίστεψε.Πόση ώρα προσπαθούσα να τον πείσω!Και πάνω που πήγαμε να βάλουμε στοίχημα, τον λυπήθηκα μωρέ και του έδειξα το cd.Έπρεπε να δείτε τα μούτρα του.Εννοείται ότι το πήρε να το γράψει κι ευτυχώς μου το επέστρεψε.Κάπου στις cdοθήκες μου βρίσκεται και καλά θα κάνω να τα ψάξω να τα βρω, γιατί πλέον μιλάμε για συλλεκτικά κομμάτια...

Πάρτε μια ιδέα...


Δεν φαντάζεστε για τί κόλλημα είχα πάθει τότε στα 18 μου!Η δεκαετία του '90 ήταν αρκετά καλή νομίζω για την ελληνική ροκ σκηνή κι υπήρξαν πολλά συγκροτήματα τότε που δεν φοβόντουσαν να πειραματιστούν με νέα πράγματα!Τυχαία ακούμε τα ίδια τραγούδια 20 χρόνια τώρα?Για το μόνο που μετανιώνω είναι που ήμουν μικρή και δεν είδα τις συναυλίες που θα ήθελα...Αργότερα, έκανα ό,τι μπορούσα να τους προλάβω να τους δω έστω μια φορά...

Άλλος έρωτας της εποχής (μιας και ανοίξαμε αυτήν την κουβέντα) ήταν φυσικά τα Διάφανα Κρίνα...Τί να πω γι' αυτό το συγκρότημα!!!Είτε θα τους λάτρευες, είτε θα τους μισούσες θανάσιμα.Εγώ υπήρξα φανατική της πρώτης ομάδας.Ο αδερφός μου της δεύτερης κι ακόμα με κοροιδεύει :-) Εντάξει, δεν είναι και εύκολη η φωνή του Θάνου, οπότε τον κατανοώ...

Άλλη ιστορία με αυτούς...Έχω πάει Αθήνα να δω τον τότε φίλο μου (μεγάλος έρωτας) και καθήσαμε μεσημεράκι στο Θησείο για μεζεδοκατάσταση.Δεν θυμάμαι αν είχαμε πάει την προηγούμενη μέρα στο θέατρο Βράχων να τους δούμε, ή θα πηγαίναμε κάποια μέρα από τις επόμενες.Χαζολογάμε με τις ώρες, ώσπου κάποια στιγμή μου λέει με σοβαρό ύφος..."Ελένη, θέλω να φανείς ψύχραιμη!"Όταν μου το λένε αυτό, το μυαλό μου πάει συνήθως σε μαμούνια και έντομα, τα οποία προφανώς με περπατάνε, οπότε χάνω την ψυχραιμία μου αυτόματα.Λίγο πριν πεταχτώ από την καρέκλα και γίνω για πολλοστή φορά ρεζίλι, μου λέει πως πίσω μου ακριβώς μόλις κάθησαν τα Διάφανα Κρίνα...

Τί με θέλεις εμένα εκείνη την ώρα!!!Μου κόπηκαν πόδια, κοκκίνησα, ζαλίστηκα και άρχισα να νιώθω την πίεση μου να φτάνει στο 5.Γυρνάω την καρέκλα κι απλά κάθομαι και τους κοιτάω σαν τον χάνο, χωρίς τον Θάνο, όμως!Ήταν οι υπόλοιποι και φυσικά ο Παντελής που αγαπούσα τότε!!!

Εκείνα τα χρόνια και για αρκετά επόμενα (χιχιχι!) είχα την ψώρα να μαζεύω υπογραφές...Τότε όλοι με κορόιδευαν, αλλά τώρα που τα έχω μαζεμένα έχω κάνει ένα φανταστικό κάδρο με εισιτήρια συναυλιών και αυτόγραφα που πολύς κόσμος ζηλεύει.Πρέπει να σας πω κάποια στιγμή αυτές τις ιστορίες να γελάτε μια βδομάδα...

Που λέτε, σκύλιασα εκείνη την ώρα.Ζήτησα ένα στυλό από το γκαρσόνι, είχα κι ένα μικρό μπλοκάκι μαζί μου και σηκώθηκα να τους ζητήσω να μου γράψουν κάτι...Εννοείται πως πάω κατευθείαν στον Παντελή.Κατακκόκινη φυσικά τους καλησπερίζω όλους και του ζητάω, αν θέλει να μου γράψει κάτι...Έφαγα μια πόρτα τότε που θα μου μείνει αξέχαστη..."Δεν είμαστε αυτής της φιλοσοφίας κοπέλα μου", μου είπαν και γύρισα να φύγω ντροπιασμένη...χαχαχα!!!Ο φίλος μου κόντευε να πέσει από την καρέκλα από τα γέλια κι εγώ νευρίαζα περισσότερο...Πήγα να κάτσω και μετά από λίγο με φώναξαν να πάω κοντά τους!"Πάρε την παρέα σου κι ελάτε καθήστε μαζί μας να πιούμε ένα ουζάκι", μου είπαν.Δεν θυμάμαι, γιατί αρνήθηκα ευγενικά.Βιαζόμασταν να φύγουμε?Ντράπηκα από πριν και δεν δέχτηκα?Τώρα φυσικά το μετανιώνω...Ποιός ξέρει τί θα μάθαινα τότε!

Μετά τους είδα αρκετές φορές στον Μύλο, με τελευταία τότε που βγάλανε τα αγριοκέρασα...Ποτέ δεν τους ξαναπλησίασα για αυτόγραφο...Εννοείται!!! :-)))

Βρε τί θυμήθηκε το σκαντζοχοιράκι απογευματιάτικα!!!
...Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει...


Έχω κόψει την τηλεόραση, το έχουμε ξαναπεί...Το μεσημέρι όμως που κάθομαι να φάω (μόνη γαρ), την ανοίγω να μου κάνει λίγη παρέα.Έτσι και σήμερα.Πήρα το ταπεράκι μου με τις μελιτζάνες και τον πουρέ, σιγά να μη λερώνουμε πιάτα τώρα, και άραξα στη γωνίτσα μου.Τί το 'θελα, πείτε μου.Δεν έμενα νηστική καλύτερα?

Πατάω το κουμπί κι αντί να βγει μια χοντρή που συνήθως βγαίνει, πετυχαίνω φωνές και χειροκροτήματα (πόσο εκνευριστικά αυτά τα χειροκρότηματα ρε παιδιά στις τηλεοπτικές εκπομπές) και βλέπω 4-5 (δεν θυμάμαι) ηλίθιες με την Τατιάνα να σκούζουν και να φωνάζουν και μετά τον MEGAλο Λιάγκα να έρχεται και να λέει παπαριές...Δεν έχω δει χειρότερο κόνσεπτ εκπομπής...5 λεπτά ήταν αρκετά για να μου κόψουν την όρεξη και να με πείσουν πως σαν το κρεβατάκι μου, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο...

Πείτε μου με το χέρι στην καρδιά...Εσάς σας άρεσε αυτή η αντιγραφοαμερικανιά που μας πασάρουν πάλι?ΈΛΕΟΣ!Δεν μπορώ άλλη βλακεία.Υπάρχει κόσμος που πραγματικά βρίσκει παρηγοριά στην τηλεόραση.Υπάρχει μοναξιά και μεγάλη ανάγκη για συντροφικότητα.Και μας πουλάνε αυτά τα σκουπίδια που ούτε σκουπιδιάρικο δέχεται να μαζέψει?

Μου γύρισαν όλες οι κομπλεξικές μεγαλοπαρουσιάστριες μαυρισμένες από τις 3μηνες διακοπές τους, με τα αδυνατισμένα σώματα (εδώ ο κόσμος πεινάει κι αυτές εξακολουθούν να προβάλουν μονίμως το αδύνατο κορμί) να μου πουν τί?Να διασκεδάσουν ποιόν?Σε ποιόν απευθύνονται αυτές οι εκπομπές ρε παιδιά?Σε σκαντζόχοιρους σίγουρα όχι...

ΠαραΜΙΛΑ έπρεπε να λέγεται η εκπομπή και να μας πληρώνουν για να τη δούμε.Εγώ το πήρα αποφαση!Ταινιούλες από 'δω και πέρα για το μεσημεριανό μου ή μουσικούλα.Αρνούμαι να κάνω πλουσιότερες τις συγκεκριμένες κυρίες και διασημότερες!!!

Για να χαλαρώσουμε λιγάκι μ' ένα τραγουδάκι που έμαθα πρόσφατα και πολύ μου άρεσε...


Μια ζωή περιοδικό,στατιστικές αν τους σηκώνεται ακόμη
ιλουστρασιόν ζευγάρια στης ζωής το ακουστικό
λένε πολλά,τρώνε καλά,μα είναι χώμα.

Μα εμείς δεν έχουμε ανάγκη τους χρησμούς
και σαν πιράνχας στο ενυδρείο τους
βουτάμε προσκλήσεις,δίνουμε για τους κατακλυσμούς
κ με ένα γέλιο ότι φτιάχνουμε χαλάμε.

Αυτοί έχουν μάθει να εξαντλούν τα περιθώρια
κι εσύ έχεις μάθει να τραβάς όλα τα ζόρια
να ζεις με ψίχουλα,αναλύσεις κι αποφόρια
μα εγώ δεν είμαι μηχανή και μου τελειώνει η υπομονή
είμαι μια μάζα από φωτιά κ στεναχώρια

Μην περιμένεις τον χαμό
κάνε από τώρα την καρδούλα σου κομμάτια
πιάσε το νόημα και νιώσε τον σφιγμο
διώξε την στάχτη που σου ρίχνουν στα μάτια.

Ν'ακολουθείς ένα ένστικτο απλό
άσε το χιλιόμετρα να τρέξει για να στρώσει
αυτό σε διώχνει απ΄της τρέλας τον γκρεμό
και απ΄τις αγάπες σου μπορεί να σε γλυτώσει.