Σ' ένα χωράφι με στάχυ

ήθελα να 'μαι ένα δέντρο
ένα μονάχο του δέντρο...
Για τα πουλιά ένα σπίτι
για το διαβάτη σκιά
ας ήμουνα ένα δέντρο...

Πότε θα σταθεί η στιγμή
Πότε θα λυθεί η καρδιά
ρίζα για να βρω στη γη
ρίζα να απλωθώ βαθιά

Τ' άκουσα στον άνεμο
που περνά σφυρίζοντας
όσο μακριά κι αν πας
δε τελειώνει ο ορίζοντας...

Λένε πως όλα τα νιώθει
κι ας σωπαίνει το δέντρο
τα μυστικά όλα ξέρει...
Τις εποχές που πέρασαν
Τις εποχές που θα 'ρθουν
μέσα του κλείνει το δέντρο...

Πότε θα σταθεί η στιγμή
Πότε θα λυθεί η καρδιά
ρίζα για να βρω στη γη
ρίζα να απλωθώ βαθιά

Τ' άκουσα στον άνεμο
που περνά σφυρίζοντας
όσο μακριά κι αν πας
δε τελειώνει ο ορίζοντας...

Το δέντρο φως αναπνέει
Το δέντρο μέσα του ξέρει
του κύκλου τα μυστικά
νιώθει του κόσμου το ένα
από του ήλιου τα ύψη
μέχρι τα υπόγεια νερά...

Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση το "δέντρο" του Μανώλη!!!

Όταν οι απλές λέξεις συνθέτουν κάτι με νόημα βαθύ σαν ρίζα δέντρου, δεν γίνεται να μην γίνει αγαπητό!Με το πρώτο άκουσμα το αγάπησα κι ήθελα έτσι απλά να το μοιραστώ μαζί σας!Δώστε του μια ευκαιρία να σας μιλήσει στην καρδιά...

Βρε, δεν πάει να βρέχει!!!

Έχουμε ακόμα Άνοιξη (τουλάχιστον ημερολογιακά)!

Έβαλα λίγη στην τσέπη μου...

...Κράτησα και λίγη σ' ένα βάζο γι' αργότερα...

...Κι όσο κι αν ξέρω πως δεν είναι τα βάζα για τ' αστέρια, εγώ τα μάζεψα να στα χαρίσω, όταν θα βρεθούμε...

...Αγκαλιά!!!

Με αφορμή το τραγούδι της Τσανακλίδου που βρήκα στο μπλογκ του καλού μου Στιχο-Γιώργη και σε συνδυασμό με μια απίστευτη μελαγχολία που ήρθε και θρόνιασε μέσα μου, είπα να χαλάσω λίγο το εορταστικό κλίμα και να γράψω ό,τι ακριβώς νιώθω!

Κάθομαι στο σκοτάδι (Ιανέ μου, στείλε μου την πυγολαμπίδα σου) που όσο κι αν το πασπαλίζω με χρυσόσκονη, δε λέει να αστράψει και να φωτίσει.Σκέφτομαι πως η μοναξιά είναι τελικά πολύ άτιμο θηλυκό.Και το γελοίο του πράγματος είναι ότι δεν είμαι μόνη.Αλλά έχουμε ξαναπεί πως άλλο να είσαι μόνος κι άλλο να νιώθεις!

Σκέφτομαι επίσης τί είναι αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους?Κάποτε χώρισα με ένα αγόρι κι εκείνο μου χάρισε μια ξύλινη καρδιά που έγραφε "Αν οι άνθρωποι ήξεραν τί σημαίνει μοναξιά, δεν θα έλεγαν ποτέ αντίο"!Από τότε πιστεύω πως κουβαλάω την κατάρα της μοναξιάς μέσα μου.Τυχαίο που όλες μου οι σχέσεις ήταν από απόσταση?

Τί στο καλό είναι αυτό το συναίσθημα κενού που νιώθουμε πού και πού?Και γιατί δεν γεμίζει με τίποτα?Είμαστε τόσο αχόρταγοι που δεν μπορούμε να φτάσουμε στον κορεσμό με τίποτα?Ή μήπως είναι κάτι απαραίτητο στη ζωή μας?Για να μπορούμε να κατανοούμε τη διαφορά με την ευτυχία της πληρότητας?Για να υπάρχει στη ζωή μας η ισορροπία, όπως υπάρχει και στη φύση?

Κάθομαι και μετράω επίσης, πόσα "μοναχικά" τραγούδια έχουν γραφτεί για να κρατήσουν παρέα τους μοναχικούς ανθρώπους.Είναι αμέτρητα!

Πόσο θα 'θελα η μισή μου ζωή να ήταν ένα όνειρο!Κι η άλλη μισή ένα παραμύθι με πρίγκιπες, βασιλοπούλες, όμορφα και μακρινά μέρη και φυσικά πάντα στο τέλος να ζω καλύτερα από τους άλλους!Να ζω σ' ένα μικρό παράδεισο...

Αν βρω την άκρη του ουρανού, μήπως θα βρω και το τέλος του καημού (που λέει και το τραγούδι)?Πράγμα φυσικά αδύνατο, οπότε το τρώω και κάθομαι!!!

Ασυναρτησίες της νύχτας, μη δίνετε σημασία το πρωί!Με το φως της μέρας εξάλλου, όλα φαντάζουν διαφορετικά!!!Απλά σήμερα, δε λέει να ξημερώσει...

Βυζαντινός ύμνος της Μ. Παρασκευής από το Λίβανο.Η απόδοση στα ελληνικά έγινε από τον μέγιστο Νίκο Γκάτσο και το τραγουδάει ο Χρύσανθος...

Κάθε φορά που το ακούω ανατριχιάζω...Για μένα δεν παίζει ρόλο η θρησκεία, αλλά η πίστη που έχουμε μέσα μας και η λύτρωση που ψάχνουμε ο καθένας για τους δικούς του λόγους...

Μάνα μου μάνα
στο δρόμο μου σπείρανε
πέτρα κι αψιθιά.
Μάνα μου μάνα
τα νιάτα μου γείρανε
κάτω απ΄τα σπαθιά.

Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
την άνοιξη φέρε μου
πάνω στο σταυρό.

Μάνα μου μάνα
ηλιόλουστη μέρα μου
πότε θα σε βρω.

Ουρανέ μου
διώχ΄τη συννεφιά
να περάσω τα σύνορα
κι ένα βράδυ
πάνω στα βουνά
να χτυπήσω τα σήμαντρα
μάνα μου μάνα
στα χέρια μου σήμερα
καίνε τα καρφιά.
Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
τον ήλιο σου φέρε μου
πάνω στο σταυρό.