Αναρωτιέμαι πολλές φορές τελευταία, τί είναι αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους.Τί είναι αυτό που μας κάνει να χανόμαστε και στην ουσία να μένουμε κενοί από αισθήματα.Πώς γίνεται σήμερα να σ' αγαπώ κι αύριο όχι.Και δεν αναφέρομαι στον ερωτικό χωρισμό.Εκεί υπάρχουν ένα σωρό αιτίες και φυσικά εγωισμός.Μιλάω για τον χωρισμό των ψυχών.
Δεν ξέρω τί είπαν οι φιλόσοφοι, αλλά δε με νοιάζει κιόλας.Ο καθένας από εμάς είναι φιλόσοφος στη ζωή του.Στα δικά μου βιώματα, ποιός είναι ικανός να με συμβουλέψει;Γενικότητες ακούμε από παντού.Όμορφα πλασμένες λέξεις τοποθετημένες με τη σωστή σειρά, δίνοντας ένα νόημα που δεν είχαμε σκεφτεί μόνοι μας.Ε, και;Επειδή εσύ είσαι καλύτερος στα λόγια από μένα ή διάβασες πολύ περισσότερο από μένα, αυτό σε κάνει και καλύτερο άνθρωπο;Εξυπνότερο ον;
Στην ουσία είμαστε μόνοι μας και εμείς αποφασίζουμε την μοίρα μας.Ζούμε σε μια εποχή που τρέχουμε να φτάσουμε στο τέρμα χωρίς τέλος.Κι είναι όντως όλα τόσο απλά!Μας έμαθαν να τα κάνουμε περίπλοκα για να μην χορταίνουμε με τίποτα και να ψάχνουμε συνέχεια αυτό που θα μας γεμίσει.
Αρνούμαι να ακολουθήσω την πορεία.Είμαι ήδη σε άλλο μονοπάτι και περπατάω χαλαρά, αντίθετα από τους περισσότερους, χωρίς ίχνος επανάστασης μέσα μου.Απλά, γιατί έτσι τα έφερε η ζωή ή εγώ τα διάλεξα!
Τελικά, μέσα από την διαδρομή καταλήγω στο ό,τι χανόμαστε μόνο από αυτούς που θέλουμε.Για όλους τους άλλους έχουμε πάντα μια θέση στην καρδιά μας και ένα γλυκό "περίμενέ με" έξω από την πόρτα μας.
Αφιερωμένο σε όλους όσους ξεχνάω να σκεφτώ!!!