ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΝ...



Κική Δημουλά - Ο πληθυντικός αριθμός


Ο έρωτας

όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού, ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.
------------------------------------------------

Ένα θλιμμένο ποίημα, ο ήχος της ανάσας σου και τίποτε άλλο.Κυριακάτικο πρωινό γεμάτο μουσικές κι αρώματα.Γκρίζες εικόνες μεταμορφώνονται με χρωματιστές κορδέλες που φέραμε από την φαντασία μας.

Πόσα να δώσω για το όνειρο?

Σας παρακαλώ, μη μου τα πάρετε όλα!

Αφήστε μου αυτό το Κυριακάτικο πρωινό.
Τις άδειες ώρες μου θα γεμίζει να μη φοβάμαι...

Γλύφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου, στο νεκρό εαυτό σου

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο
πήρες λάθος το δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια

Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νοιώθω να προχωράω μπροστά μα πάντα φτάνω πίσω
κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει

Σβήνω τα ίχνη απ' τα ψέματα μας
παραπατάω στην σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή


Είχα πολύ καιρό ν' ακούσω αυτό το τραγούδι -καθαρή ποίηση για μένα- και πραγματικά απορώ με τον εαυτό μου, πώς κατάφερα να το σβήσω από την μνήμη μου.

Κι ήρθε και με βρήκε αυτό τελικά.Ταξίδεψε μέσα στα χρόνια και τις εποχές κι αυτό το βράδυ, έτσι απλά εμφανίστηκε μέσα στην ησυχία.Δεν ξέρω πόσο μπορεί τελικά η απώλεια να γίνει συνήθεια.

Ίσως, όταν η απώλεια συνοδεύεται από πόνο, τότε απλά μαλακώνει και ηρεμεί με το πέρασμα των χρόνων.Πολλές φορές όμως, η απώλεια μπορεί να σημαίνει λύτρωση.Τότε δεν χρειάζεται προσπάθεια.Είναι ευπρόσδεκτη και έτσι ήσυχα τη δεχόμαστε στη ζωή μας.Δεν την συνηθίζουμε, απλά ζούμε ελεύθερα πια!!!

Ίσως πάλι να συνηθίζουμε τον πόνο σαν αναισθητικό και γι' αυτό να μας φαίνεται πως παίρνουμε δύναμη για να σβήσουμε τα ίχνη του παρελθόντος.Μήπως όμως όλα είναι ένα παραμύθι που ταΐζουμε τον εαυτό μας και τον αφήνουμε να ζει μέσα στο ψέμμα...?

Άραγε η απώλεια θα γίνει συνήθεια κακιά που πρέπει να κόψουμε για να καταφέρουμε να προχωρήσουμε μπροστά ή θα μας κρατάει λίγο πίσω και για πάντα?





Σε ποιόν έλειψα πιο πολύ να σηκώσει παρακαλώ το χέρι...Χμμμ!Βλέπω ένα χεράκι μακριά, αλλά δεν καταλαβαίνω ποιός μπορεί να είναι.Για έλα πιο μπροστά να σε δω!!!Χιχιχι!!!


Έλειψα λίγες μέρες και συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό, έκανα κάποιους περίεργους συνδυασμούς.Τί εννοώ?Αυτή τη στιγμή για παράδειγμα, στο σαλόνι ο Highlander προσπαθεί να μείνει μόνος του (There can be only one) κι εγώ ακούω γιαπωνέζικα τραγούδια στο διαδίκτυο.Καλά, αυτόν τον συνδυασμό μόνο εγώ κι ο Ταραντίνο θα μπορούσαμε να τον κάνουμε.Τί κόλλημα έχω φάει πάλι δεν λέγεται!Είναι που η Ιαπωνία είναι πλέον ταξίδι ζωής για μένα και τελευταία την σκέφτομαι τακτικά.

Το γέλιο είναι ότι κάθομαι και μαθαίνω τα γιαπωνέζικα τραγούδια, αλλά το τί λένε, δεν έχω ιδέα!Με φαντάζομαι στο Τόκιο να σταματώ κάποιον και να του λέω το "Yami wo dakishimeru janomeno kasa hitotsu" και είτε να με βρίζει ή να με παίρνει στο κυνήγι.

Επίσης πάντρεψα τους X-MEN με τον ΚΟΝΑΝ κι έναν ΣΑΜΟΥΡΑΙ.Άλλος τρελός συνδυασμός!Διαβάζω τα κόμικ ενός φίλου και ταυτόγχρονα βλέπω τον Άρνι στα πρώτα του βήματα!!!χιχιχι!!!

Το κορυφαίο φυσικά είναι το κόλλημα με τον Feynman (οι φυσικοί και λοιποί επιστήμονες εδώ θα χειροκροτάνε χιχιχι!!!) και τη ζωή του!Απίθανος άνθρωπος πραγματικά που θέλω πάρα πολύ να γνωρίσω καλύτερα.Έτσι καταπιάστηκα με τις ιστορίες του-αυτοβιογραφία του και να δω πού θα με βγάλει κι αυτό το ταξίδι.Τώρα θα μου πείτε πως γίνεται ένα μικρό σκαντζοχοιράκι ν' ασχολείται με τη φυσική?Δεν κατάλαβα!Τα σκαντζοχοιράκια μυαλό δεν έχουν?Ε?Ε?Ε?Άσε που όλη τη μέρα στη φύση, παραμορφώθηκα μου φαίνεται...χιχιχι!!!